دقایقی با دکتر محسن صادقی
زمان انتشار: ۱۳۹۵/۰۲/۲۶ ساعت چاپ مطلب

بسم الله الرحمن الرحیم

 

لطفاً مختصری از رزومه ی علمی خودتان را در اختیار ما بگذارید :

من دوران دبستان، راهنمایی و دبیرستان را در روستای سورمق که جزو توابع شهرستان آباده در استان فارس هست گذراندم. سال ۷۶ در کنکور سراسری رتبه ی ۴۵ را کسب کردم و چون به رشته ی حقوق خیلی علاقه داشتم و در همان مقطع دبیرستان هم خیلی از سریال ها و فیلم هایی که با دادگاه و وکالت و قضاوت مرتبط بود را دنبال می کردم؛ بنابراین رشته ی حقوق را به عنوان رشته ی اول انتخاب کردم و حقوق دانشگاه تهران هم به عنوان اولین گزینه قبول شدم. چهار سال بعد در رشته ی حقوق خصوصی دانشگاه تهران با رتبه۱ قبول شدم  و بعد از دو سال مدرک فوق لیسانس خود را گرفتم و همان سال ۱۳۸۲مجددا با کسب رتبه ۱ وارد مقطع دکتری شدم. نهایتاً ۲۲ اردیبهشت ماه سال ۱۳۸۷ با دفاع از رساله ی دکتری، مدرک دکتری خود را گرفتم. موضوع رساله، “حمایت از ابداعات دارویی و الحاق به سازمان تجارت جهانی” که به نوعی رویکرد تحلیل اقتصادی به حقوق مالکیت فکری بود و همان سال هم به عضویت هیئت علمی دانشکده ی حقوق دانشگاه تهران درآمدم و از سال ۱۳۸۷ تا کنون هم در خدمت دانشجویان محترم هستم و از محضر اساتید استفاده می کنم.

222

میزان مطالعه ی شما در دوران تحصیل و هم اکنون چطور و به چه میزان بود است؟

در دوران لیسانس من سعی می کردم خیلی مطالعه کنم چون اصلا پایه ی اصلی تحصیلات هر دانشجویی مقطع لیسانس است؛ یعنی شما هر وقت وارد مقطع ارشد و دکتری می شوید حتماً پایه ای قوی باید داشته باشید. اگر احیاناً دانشجویی در کارشناسی ضعف داشته باشد، حتماً باید در ارشد و دکتری برگردد و دروس پایه ای لیسانس را مطالعه کند؛ چراکه، مقطع فوق لیسانس و دکتری در حقیقت توسعه دادن به دروس پایه ای مقطع لیسانس است.

به همین خاطر سعی می کردم در آن زمان مطالعات بسیار داشته باشم و فکر میکنم گاهی اوقات روزی ۱۲ ساعت مطالعه می کردم. در مقطع ارشد، چون تقریباً تمام اساتید از ما کارپژوهشی و تحقیق و کنفرانس می خواستند، حتماً باید مطالعات جانبی بسیاری صورت می گرفت و مطالعات کمی متفاوت تر شد؛ چون مجبور شدیم به سراغ حقوق کشور های خارجی هم برویم. الآن، یعنی از سال ۸۷ که عضو هیئت علمی هستم، لزوماً باید  مطالعات حفظ شود ولی جنس آن ها متفاوت است. الان ضمن اینکه باید منابع قبلی را مرور کنیم که فراموش نشود باید مطالب روز و جدید را هم دنبال کنیم؛ مثلاً می بینیم که روز به روز قوانین در حال تغییر است، به همین دلیل دانشجویان از ما انتظار دارند که مطالب جدید را به آن ها ارایه دهیم و به همین خاطر بنده در طول روز غیر از ساعاتی که در اختیار دانشجویان محترم هستم، باز سعی می کنم حداقل ۵ ساعت را مطالعه داشته باشم.

این میزان مطالعه کمی سخت و زیاد نیست؟

دیگر مجبوریم! چون هم در مقام تدریس باید به دانشجویان اطلاعات خوب بدهیم و هم در جاهایی که استاد راهنما و مشاور هستیم. استاد راهنما باید بیشتر از دانشجو در آن مورد اطلاعات داشته باشد وگرنه اگر دانشجو بیاید و من بگویم تعداد صفحات زیاد یا کم است و یا ویرگول نگذاشتی، این ها را خود دانشجو هم می توانند انجام دهد و باید در واقع یک سری اطلاعات علمی در اختیار او قرار دهیم.

فضای علمی دانشگاه را امروزه شما چگونه ارزیابی می کنید؟

در مجموع که فضا خوب نیست! چند عامل هم باعث شده که سطح علم دانشگاه پایین تر بیاید، حتی نسبت به زمانی که ما دانشجو بودیم. خیلی از اساتید قدیمی در دوران دانشجویی ما انتقاد می کردند و می گفتند که زمان ما خیلی بهتر بوده است.

۱) چند عاملی که باعث شده است سطح علمی دانشگاه ها پایین بیاید نه مربوط به دانشجو است و نه اساتید و نه مرتبط با فضای دانشگاه بلکه بر می گردد به فضای کلی جامعه؛ مثلاً خیلی از دانشجویان می خواهند وارد بازار کار شوند ولی کار مورد نظر وجود ندارد و یا اینگونه احساس می شود که یک سری افرادی که ضعیف تر از آنها بوده اند به حساب روابط، جاهای مناسبی استخدام شدند که مجموعه این عوامل باعث بی انگیزگی دانشجو می شود.

۲) بی انگیزگی دانشجو به اساتید هم منتقل می شود، وقت استاد می بیند دانشجو خیلی طالب نیست، اوهم سعی می کند با انگیزه ی کم تری کار را دنبال کند و وقتش را با چیز های دیگر پر کند.

۳) سیاست ها از جانب دانشجو ها یا وزارت علوم که  انگیزه ها را کمتر می کند؛ مثلاً در مورد اینکه نحوه ی ورود به دکتری رو تغییر دادند و مرحله ی اول را تستی کردند و بعد گفتند باید تمام درس ها را امتحان بدهند (جزا، بین الملل و…) بعد در مرحله ی مصاحبه سعی می کنند آن را تغییر دهند.

۴) برخی سیاست های نادرست مانند راه انداختن رشته ای مجازی که به فرض دانشجویان حقوق به صورت مجازی درس بخوانند در حالی که رشته ی حقوق رشته ای است که باید به صورت حضوری بحث شود.

” مجموع این عوامل باعث شده تا سطح علمی در دانشگاه ها پایین بیاید.”

من، خود، کشور فرانسه را تجربه نکرده ام اما یکی از اقوام ما که در فرانسه تحصیل می کند می گوید که در آن جا یک پیوند عظیم بین دانشگاه و صنعت برقرار کرده اند به طوری که خود دانشگاه مکلف است هرساله یک تعداد مشخص از دانشجویان را وارد صنعت کنند و دانشجویان از همان مقطعی که وارد می شوند به آن ها گفته می شوند که دو راه دارند : ۱) ادامه تحصیل بدهند و از موقعیت های بهتر استفاده کنند یا ۲) در پایان مقطع باید به سطحی برسید که لزوماً جذب  بازار کار شوید.

این عمل به خود دانشجو هم انگیزه می دهد ولی اینجا چون چنین پیوندی برقرار نیست، خواه ناخواه باعث پایین آمدن سطح علمی دانشگاه ها شده است.

یعنی واقعاً شما اصلی ترین عامل را شغل می دانید؟

بله من خودم معتقدم اصلی ترین عامل همین است؛ یعنی، اگر بحث اقتصاد حل شود، بسیاری از مسایل خود به خود بهبود پیدا می کند، البته نه به طور کامل.

نمونه ای خدمتتان عرض می کنم: وقتی بدنه ی اجرا و صنعت، به خصوص قوه ی قضاییه یا دستگاه های دیگر اعلام می کنند که یک سری افراد متخصص را می خواهیم جذب کنیم و دانشگاه هایی که سخت گیر تر هستند و استاندارد های بالاتری دارند مثل دانشگاه تهران، در اولویت هستند. دانشجو از همان ابتدای کار این انگیزه را دارد که سطح خود را بالا ببرد در نتیجه در کلاس با انگیزه ی بالایی حاضر می شود و استاد مکلف است این پاسخ گویی را به دانشجو بدهد و اگر این پاسخگویی به سوالات دانشجو صورت نگیرد، احیاناً، دانشجو اعتراض می کند و در نتیجه دانشکده استاد مناسب را انتخاب می کند و در اینجا استاد هم سعی می کند تا سطح خود را بالا ببرد که دچار چنین مشکلی نشود.

زمانی هم که ان دانشجو وارد بازار کار می شود. طبیعتاً مصرف کننده هم از خدمات بهتر و با کیفیت تری استفاده می کند و همین طور دانشجو می داند برای این که وارد بازار کار شود هم باید کیفیت تحصیلش خوب باشد و هم پایان نامه ی خیلی خوبی بنویسد و باسواد باشد. می داند اگر برود و از انقلاب پایان نامه ای بخرد و بعد احراز شود که این طور به دست امده است نه تنها موقعیتش را از دست می دهد و چه بسا از ادامه ی تحصیل هم محروم می شود و این به نظر بنده می تواند حلقه‌ی مفقوده ی ما باشد و عامل اصلی به قضیه ی اقتصاد بر می‌گردد.

پیشنهادات شما برای ارتقای سطح علمی تشکل ها و انجمن های علمی دانشجویی چیست؟

به نظر من خود اساتید حتماً باید با این تشکل ها همکاری کنند و کاری که می شود انجام داد این است که (تعارف را کنار بگذاریم) دانشگاه تهران یک آیین نامه ای را وضع کند و به تمام دانشگاه ها ابلاغ کند که اساتید مکلف هستند قسمتی از واحدهای هر ترم عملاً همین همکاری با تشکل ها باشد یعنی استاد تا زمانی که این قدر ساعت همکاری با تشکل را انجام ندهد به فرض از فلان مزیت نمی تواند استفاده کند. ما اساتید مکلف هستیم این گزارش علمی خود را بدهیم و مدیر علمی گروه تأیید گند تا دانشگاه با ادامه فعالیت ما موافقت کند یعنی یک چیز روتین شده و از قبل هم بوده. دومین آیتم، استاد می تواد یک گواهی ارائه بدهد که این قدر برای تشکل وقت گذاشته. یعنی اگر این گواهی نباشد، مدیر گروه می تواند تأیید نکند. یعنی این الزام برای اساتید بوجود آید. نکته ای که وجود دارد این است که الآن شما نمی توانید از همه ی اساتید کمک بگیرید با این که از یکسری از اساتید و نظراتشان اسفاده می کنید ولی اگر آن الزام وجود داشته باشد و حضور اساتید پررنگ تر شود و ملاحظه بیشتری باشد بهتر است.

نکته دوم: برمی گردم به عامل اقتصاد که اگر بودجه کافی در اختیار دانشکده ها باشد باید قسمتی از بودجه را به تشکل ها اختصاص دهند. تشکل ها بودجه هایی را که دارند، مکلف می شوند که ۶ ماه و یا هر سال یکبار گزارش عملکرد خود را به رئیس دانشکده اراده بدهند و رئیس دانشکده آن را به رئیس دانشگاه منعکس نماید و تشکل‌ها مکلف می شوند که در ابتدای هر سال، برنامه خود را به رئیس دانشکده ارائه دهند که برای مثال ما در طول سال می خواهیم ۶ همایش، ۴ کارگاه مرتبط با رویه قضایی، نحوه تنظیم قرارداد و … برگزار کنیم. نکته ای اینجا مطرح می شود این است که می بایست این برنامه ها تا پایان سال محقق شود و اگر آن تشکل نتواند این برنامه ها را کامل اجرا کند و دلیل موجهی نیز نداشته باشد، رئیس دانشکده اختیار داشته باشد که مسئولان آن تشکل را تغییر دهد.

نکته سوم: از طریق همین عامل اقتصادی و بودجه در اختیار تشکل کارهایش را با تبلیغ بیشتری عرضه کند. الآن کارهایی را که تشکل انجام می دهد در دانشکده خودمون هم خیلی نمی دانند چنین چیزی برگزار می شود. مثلاً از اساتید بپرسید، خیلی ها نمی دانند، دانشجویان مقطع فوق لیسانس و دکتری نمی دانند. چرا؟ چون دانشجویان دکتری یک روز به دانشکده می ایند و بقیه روزها نیستند که مطلع شوند. حالا غیر از استفاده از شبکه های اجتماعی، تبلیغات به گونه ای صورت گیرد که دانشجویان در شهرستان ها هم در جریان قرار بگیرند یا یک انعکاس بیرونی داشته باشد مثلاً در مجلات تخصصی ، سایت دانشکده حقوق فعالیت تشکل ها درج شود. من فکر می کنم که این سه راهکار یعنی ۱) الزام اساتید به همکاری ۲) بحث بودجه مصوب ۳) نظارت بر محقق شدن برنامه ها و تبلیغ بیرونی موثر است. وقتی کسی از بیرون حضور پیدا می کند روی فضای رقابتی هم تأثیر زیادی دارد یعنی مثلاً شما سعی می کنید به خاطر اعتبار دانشگاه تهران کیفیت کارتان را بالا می‌برید و در نهایت باعث ارتقای سطح علمی کشور می شود. (الآن واقعاً از بیرون نمی‌دانم چقدر بقیه در جریان هستند که دانشجویان دانشگاه تهران اینقدر فعال هستند! چند وقت پیش یکی از روسای دانشگاه آزاد در رشته حقوق گفته بود، دانشگاه تهران که پویایی ندارد، بنابراین خواهش می کنم سطح علمی ما را با دانشگاه تهران مقایسه نکنید!! در حالی که در عمل نگاه می کنید می بینید که اساتید و دانشجویان واقعاً فعال هستند.)

توصیه های شما برای حقوق خوان ها چیست؟ مخصوصاً دانشجویان کارشناسی…

بنده خودم هم حقوق خوان هستم البته! نکته ی اول این که حتماً خصوصاً در ساعات استراحت، اهداف برای خودشان تیین کنند و بگویند که مثلاً من در کوتاه مدت می خواهم به کجا برسم و در میان مدت و بلند مدت به کجا خواهم رسید. آن هدف وقتی مشخص بشود، عامل محیطی خیلی تاثیر نمی گذارند؛ مثلاً این که شما با بعضی از اقوام و آشنایان رو به رو می شوید اگر آن اهداف والا برای خودتان مشخص نباشد زود دلسرد می شوید. این عوامل زمان ما هم بوده و ما هم همچنین مشکلاتی داشتیم اما هدف برای ما مشخص بود. بنابراین اگر هدف معلوم باشد انگیزه هم حفظ می شود و جلوی ناملایمات گرفته می شود. نکته ی دوم این که دانشجویان سعی می‌کنند با سواد بار بیایند و برای باسواد بار آمدن باید سطح مطالعات خود را زیاد کنند یعنی مثلا فقط جزوه را نخوانند، سعی کنند با اساتید در ارتباط باشند و برای هر درس چندین کتاب را مطالعه کنند، هم چنین سعی کنند چند دوست خوب پیدا کنند و مرتب راجع به مباحث دروس با یکدیگر بحث کنند. بحث کردن دانشجو را تحلیلی و با سواد بار می آورد؛ یعنی به مرور چیز هایی به ذهن او می آید که در کتاب ها نوشته نشده است.

نکته ی سوم این که دانشجویان سعی کنند آراء را دنبال کنند؛ زیرا که هم با استدلال قضات آشنا می‌شوند و هم با رویه ی عملی محاکم. در کل، ارتباط با اساتید حتماً حفظ شود، مطالعات جانبی حتماً صورت بگیرد و بحث رویه قضایی را حتماً دنبال کنند.

سعی کنید بعد از اخذ مدرک لیسانس را وکلا حتی به صورت مجانی کار کنید. نحوه ی صحبت کردن وکیل با موکل، نحوه ی تنظیم قرارداد و دادخواست و نحوه ی مشاوره ی حقوقی را یاد بگیرید. نکته دیگراین که، شماها بایداز استاد کار بکشید و بگوید این را به ما بگویید و وقتی استاد ببیند که دانشجو از او کار می خواهد مجبور می شود سطح علمی خود را بالا ببرد یا مطالب مورد نظر را ارائه دهد. در مقاطع بالاتر وقتی وارد شد، سعی کند ببیند در کدام حوزه کمتر کار شده و در کار مطالعاتی که خودش دارد، عمده تمرکزش را روی آن حوزه خاص بگذارد و منابع خارجی  و آرا را مطالعه کند و پایان نامه ها و موضوعات تحقیق خودش را بیشتر در اون حوزه ببرد. و توصیه دیگر: از نوشتن و اظهار نظر علمی  جسارت علمی نترسد. اگر ایده به ذهنتان می رسد شروع به نوشتن کنید. مطالبی که جالب توجه باشد، خودتان سعی کنید به جامعه علمی معرفی کنید.این‍ها توصیه هایی است که فعلاّ و با در نظر گرفتن شرایط موجود به ذهنم می‌رسد.

 

یکی از مواردی که در رزومه علمی شما قابل مشاهده است مقالات متعددی است که نوشته اید و سر کلاس های دانشگاه هم همیشه ما را به جدی گرفتن مقاله نویسی و مقاله خوانی تشویق کرده اید. به نظر شما ما حقوق خوان‌ها چگونه می توانیم از مقاله نویسی و مقاله خوانی برای حقوق‌دان شدن استفاده کنیم؟

اولا چون من به اقتصاد علاقه دارم، بحث اقتصادی مطرح می کنم! بحثی که امروزه داریم که به آن می گویند: “اقتصاد مطالعه” یعنی شما با کمترین میزان مطالعه بتوانید به بیشترین بهره وری برسید. شما اگر مقاله ای را مطالعه نکنید ممکن است مجبور شوید ده تا کتاب مختلف در باره آن موضوع خاص بخوانید که وقت زیادی هم از شما می گیرد ولی وقتی شما مقاله ۲۰ صفحه ای می خوانید در آن موضوع خاص که در آن مقاله از چند کتاب استفاده شده یعنی عملاً با خواندن آن مقاله خوب همزمان با نظرات برخی حقوقدان‌ان آشنا می شوید و شمارا خیلی جلو می اندازد. چون مقاله عمدتاً یک موضوع جزیی را کار کرده است و نظراتی که در کتاب ها است را عمدتاً نه کلاً اشاره می کند. بنابراین مقاله خود می تواند به باسواد شدن خیلی کمک کند. دوم اینکه وقتی خودتان مقاله می نویسید، اولاً اعتماد به نفس شما در اظهار نظر علمی بالا می رود، و بعد هم در بحث جذب و ورود به مقاطع بالاتر راحت تر خواهید بود و یکی از نمراتتان همین مقاله است و نکته دیگر که باید اشاره کنم اگر ایده جدیدی به ذهنتان می رسد و بخواهید با آن خودتان را معرفی کنید حتماً باید مقاله نویسی بلد باشید یعنی اگر ندانید چطور باید بنویسید آن ایده را باید همین طور نزد خود نگه دارید تا دیار باقی!!

 

چطور می شود در حقوق صاحب نظر شد؟

خیلی سوال خوبی است اتفاقا این سوالاتی که به ذهن شمارسیده نشان می دهد که شما آدم هایی هستید که بزرگ فکر می کنید اتفاقا یکی از توصیه هایی که می خواستم به حقوق خوان ها در سوال قبلی بکنم الان مطرح می کنم. یکی از رمزهای اصلی موفقیت بزرگ فکرکردن است البته نه خیال پردازی. دانشجوی حقوق نباید به این فکر کند که من می خواهم درنهایت یک وکیل معمولی باشم. اگر می خواهد وکیل شود باید به این فکر کند که یک وکیل خیلی خوب شود. اگر می خواهد استاد دانشگاه شود صرف استاد دانشگاه تهران شدن خوب نیست. باید یک استاد صاحب نظر شود. برای اینکه صاحب نظر شود اولین دلیل داشتن انگیزه است و اینکه عوامل محیطی روی شخص تاثیر نگذارد. خود مرحوم  دکتر کاتوزیان در زندگی خودشان خیلی سختی کشیدند و با عوامل ضدانگیزشی خیلی برخورد کردند ولیکن چون هدف زندگیشان معلوم بود صاحب نظر شدند. برای همین شما اگر می خواهید صاحب نظر شوید اولین نکته اش این است که بخواهید صاحب نظر شوید و این هدفتان باشد. و هرچه عامل بیرونی هم وجود داشته باشد شما را از مسیرتان منحرف نکند. دوم اینکه شما باید به ادبیات موجود آشنا باشید و بدانید دیگران چه گفته اند و این قسمت های تئوری را با قسمت های کاربردی یعنی چیزی که درعمل اتفاق می افتد پیوند بزنید مطالعه ی تطبیقی داشته باشید یعنی آشنایی با حقوق خارجی  که خیلی میتواند به شما ایده دهد خود دکتر کاتوزیان بارها سرکلاس می گفتند که این مسایلی که به ذهن من رسید به خاطر این است که  از حقوق فرانسه ایده هایی گرفته ام. خودشان خیلی مواقع مسایلی را که مطرح کرده اند عین حقوق خارجی  نیست. یعنی صرف اینکه شما بیایید و یک سری کتاب فارسی بخوانید شما را صاحب نظر نمی کند حتما باید حقوق خارجی بخوانید و آشنایی با فقه خودمان متاسفانه فقه ما راخیلی قدیمی جلوه میدهند. متون فقه و خیلی از نظریات و مباحث متعلق به قدیم است. ولی آن نظریاتی که بیان شده هنوزهم قابل استفاده است. حتی من در بعضی کنواسیون های سال ۲۰۱۲ که دیده ام مشابه آن نظریه را در فقه خودمان دیدم یعنی اگر آدم آشنا باشد آن فقه خیلی میتواند به صاحب نظرشدن آن آدم کمک کند به طورخلاصه هدف را ترسیم کنید و بزرگ فکر کنید. منابع فارسی را مطالعه کنید. فقه و حقوق خارجی باید حتما خوانده  شود. رویه عملی دادگاه ها باید مطالعه شود که ایده های جدید به ذهن بیفتد. مثلا بگویی دادگاه ها این مشکل را دارند من به عنوان صاحب نظر می گویم از این ماده این تفسیر را ارایه میدهم که مشکل برطرف شود همه ی اینها مستلزم این است که از تفریحاتتان کم کنید.! یکی از راه های صاحب نظرشدن این است که به قول اقتصادی ها هزینه فرصت را رعایت کنیم یعنی بابت  به دست آوردن فرصت صاحب نظرشدن مجبورید هزینه هایی بکند ولی مطلق نمیگویم تفریح نکنید تفریحاتتان را باید کم کنید. لزوما تفریح باید وجود داشته باشد. ارتباط با خود اساتید و صاحب نظران خیلی می تواند به شما دید بزرگ بدهد. اینکه با اساتید بزرگ در ارتباط باشید و ببینید رمز موفقیتشان چی بود؟ بحث کردن با همدیگر و… به نظر من این شش هفت عامل خیلی تاثیر دارند.

 

همانطوری که مستحضرید یکی از مسایلی که دانشجویان حقوق خواه ناخواه با آن درگیر می شوند مسیله پژوهش کردن است.دیدگاه شما درخصوص ارتقای سطح مهارت های پژوهشی دانشجویان چیست؟

اولا خود دانشگاه باید روی  درس کار تحقیقی و تحقیق خیلی نظارت کند متاسفانه زمانی ک ما دانشجو بودیم ضمن احترام به سایر اساتید و این که خدایی نکرده بی احترامی نشود گاهی ما مشاهده می کردیم که همچین تفکری بود و خوب ما این ترم می خواهیم کنکور امتحان بدهیم پس دو درس سبک برداریم (کار تحقیقی یک و دو) که وقت هم نمی گیرد و چه بسا الان هم این تفکر هست برای همین اگر استاد از همان اول کار سخت بگیرد این سخت گیری می تواند مفید باشد و برای خود دانشجو هم خیلی مهم است دانشکده هم باید نظارت داشته باشد که درس کار تحقیقی باید با کیفیت خوب ارایه شود. به نظر من کار تحقیقی جزو مهم ترین درس هاست چون شما وقتی فارغ التحصیل می شوید یا وکیل و قاضی می شوید یا استاد و محقق می شوید باید پژوهش را خوب بلد باشید.نکته دوم: دانشجوها ایده هایی که به ذهنشان می رسد را بنویسند و از نوشتن نترستد. نکته سوم: سعی کنید در کارگاه ها شرکت کنید و تحقیقاتی را که انجام می دهید فقط با این نگاه نباشد که تحقیق انجام می دهم تا نمره بگیرم نگاه کن به این که شاید این تحقیق شما مشکلی را از کشور حل کند به علاوه با استادی در ارتباط باشید و این تحقیق را به یک مقاله تبدیل کنید.شرکت در کارگاه هاو شرکت در کلاس های کار تحقیقی و نوشتن مقالات (چون خیلی از این مهارت ها از طریق نوشتن زیاد به دست می آید) باعث می شود مهارت پژوهشی دانشجو ارتقا پیدا کند.

عوامل غیر مستقیم هم دخالت دارند مثل این که در آزمون های ورودی درصد زیادی را به پژوهش اختصاص بدهند یعنی ببینند دانشجو اهل پژوهش هست یا نه؟ وقتی همچین حالتی پیش بیاید خیلی می تواند موثر باشد من خودم برای ارتقای این مهارت ها سعی کردم سر کلاس تعداد جلساتی را که تشکیل میدهم زیاد باشد مثلا یکی دو جلسه را تشکیل دهم وبعد بگویم خودتان بروید کار انجام بدهید و سعی میکنم هر جلسه هر مبحثی را که مطرح میکنم همان جلسه کار مرتبط با ان را از دانشجو بخواهم و به آن ها می گویم کاری که برای من انجام می دهید یک کار تحقیق مبنایی باشد و باید استاندارد های یک کار علمی پژوهشی معمول را داشته باشد و دانشجو باید موضوعی را که برای من ارایه می دهد حتما یک موضوع جدید باشد و نباید موضوعات کار شده باشد و جدید بودنش را باید به من اثبات کند و بگوید چه حرف جدیدی می خواهم بزنم بیاید کنفرانس ارایه بدهد و کنفرانس دادن نشان می دهد چقدر بر موضوع مسلط شده است و چقدر جذاب است این موضوع اگر دانشجو حوزه ای را که به آن علاقه دارد می شناسد سعی کند در آن حوزه ها بنویسد. چون علاقه دارد پژوهشش بیشتر می شود و طبیعتا مهارتهایش افزایش میکند. اینها جز مجموعه عوامل افزایش سطح مهارت های دانشجوست. و فکر می کنم که مهمترین هایش این ها باشد.

حرف آخر:

این حرف آخر نه به خاطر این است که خودم دانشگاه تهران هستم و تعصب دارم بلکه به نظر من بااستعدادترین و تواناترین و علاقه مندترین دانشجویان حقوق ایران قطعا در دانشگاه تهران هستند. دانشجویان دانشگاه های دیگر هم بسیار عالی هستند اما اگر بخواهید نسبت بگیرید آن علاقه مندی که در دانشگاه تهران هست من یا ندیدم یا کمتر دیدم. البته در دانشگاه شهید بهشتی و تربیت مدرس و علامه و…هم هستند اما اگر من بخواهم نسبت ها را در نظر بگیرم همچین چیزی وجود دارد. از دانشجوی دانشگاه تهران اگر کار بکشید و مسیر را نشان بدهید خودش را نشان میدهد و من این را تجربه کردم. وقتی سردرگم باشد شروع می کند به سوال کردن. زود قانع نمی شود. دلش می خواهد کار اضافه انجام  دهد. بنابراین امیدوارم دانشجویان قدر خودشان را بدانند برای خودشان هدف والا ترسیم کنند و عوامل بیرونی خیلی روی آنها تاثیر نگذارد و امیدوارم مقامات دانشگاه تهران آن امتیازات قانونی را برای دانشجویان دانشگاه تهران کسب کنند. مقامات وزارت علوم در تصمیم گیری هایشان هم از دانشجویان و هم از اساتید دانشگاه تهران بیشتر کمک بگیرند. این عوامل صنعت را هم میتواند ترغیب کند که از دانشجویان و اساتید بیشتر استفاده کنند و امیدوارم با این کارها انگیزه دانشجویان بیشتر شود و این استعداد بالقوه ای که دارند را بروز دهند و ان شاالله  پویایی دانشگاه تهران همچنان حفظ شود.

نظرات
۶ دیدگاه
  1. تبصره ای بر متن منتشره توسط تبصره :

    طبق معارف اهل بیت علیهم السلام تعریف از خود قبیح است این اصل وجدانی نیز هست لذا بهتر نبود برخی تعریف ها بعد پرسش طرح می شد یا لااقل به زبانی دیگر ؟

    بعلاوه این عبارت ها “تعصب دارم بلکه به نظر من بااستعدادترین و تواناترین و علاقه مندترین دانشجویان حقوق ایران قطعا در دانشگاه تهران هستند ” به نظرم در سطح یک استاد نیست و بیشتر در شان یک دانشجوی دانشگاه تهران است شاید استاد به یاد دوران دانشجویی خود افتاده اند

    البته بنده هم فارغ التحصیل دو مقطع از دانشگاه تهران هستم ولی اینگونه قضاوت ها را درشان استاد نمی دانم .

    به هر حال هرکس نگاهی دارد که باید دید کدام مناسب و صحیحتر است با احترام .

    ان شا الله خیر است ممنون از تبصره که این حاشیه و تبصره بر متن را منتشر نمود

  2. بسیار مفید بود و استفاده کردم.
    خدا خفظشون کنه.

  3. بسیار مفید بود و استفاده کردم.
    خدا حفظشون کنه.

  4. با عرض سلام.
    جناب اقای دکتر صادقی نه تنها به عقیده من ، بلکه به عقیده بسیاری از دانشجوهای رشته حقوق دانشگاه تهران و کسانی که با ایشان ارتباط داشته اند از اساتید متشخص و پربار از لحاظ علمی و اخلاقی هستند . دلیل این امر در چند مورد خلاصه می شود:
    ۱- ایشان از لحاظ شخصیتی بسیار افتاده، اخلاق مدار، متعهد و معتقد و پایبند به رسالت استادی است. ایشان هیچ گاه درخواست مشاوره دانشجویی را رد نمی کند بلکه چه به صورت حضوری یا به صورت غیرحضوری اطلاعات خود را در اختیاز دانشجو قرار داده و مشاوره لازم را ارائه می دهند.
    ۲-در بحث نمره دادن به دانشجویان ایشان بسیار دقیق بوده و برای نمره دادن فاکتور های مختلفی را مدنظر قرار داده و به رعایت حق الناس اهتمام ویژه ای دارند.
    ۲- به روز بودن نیز یکی دیگر از ویژگی های ایشان است. دکتر صادقی از معدود اساتیدی است که در حوزه هایی از حقوق که جدید بوده و نیازمند تحقیق و توسعه است، فعالیت جدی دارند.از جمله این زمینه ها می توان به تحقیقات ایشان در حوزه مالکیت فکری در حیطه مسائل پزشکی و دارویی و بحث تحلیل اقتصادی حقوق اشاره نمود.
    ۳- یکی دیگر از ویژگی های ایشان، توانایی بالا در برقراری ارتباط مفید و سازنده با دانشجویان و رعایت احترام دانشجویان است. شاید مهم ترین زیربنا و مبنای این ارتباط صحیح، جوان بودن ایشان، بیان محترمانه موضوعات، تشویق دانشجویان به انجام فعالیت های تحقیقی، نپرداختن به مسایل حاشیه ای و غیردرسی و نیز اختصاص وقت کافی برای دانشجویان و نپرداختن به کارها و مشاغل جانبی است.
    ۴- این استاد گرامی علاوه بر تسلط به مسایل ماهوی حقوقی، تسلط بسیار بالایی در حوزه مسایل شکلی و روش تحقیق دارند. برگزاری کلاس ها و دوره های مقاله نویسی، روش تحقیق، پایان نامه نویسی و برگزاری کارگاه های آموزشی از جمله مصادیق فعالیت های ایشان در زمینه انتقال دانسته ها در حوزه روش تحقیق و پژوهش است.یکی از دغدغه های اصلی دانشجویانی که داوری پایان نامه های انها توسط این استاد گرامی صورت می گیرد، ایرادات صحیح نگارشی و شکلی است.
    ویژگی های ذکر شده بالا و سایر ویژگی های شخصیتی، از ایشان استادی ساعی و تلاشگر، محبوب ، علاقه مند و امید بخش ساخته است. امیدواریم که ایشان ضمن حفظ این خصوصیات تلاش هرچه بیشتر خود را در جهت تقویت این توانمندی ها و اخلاق مداری به کارگیرند و تجربیات خود را به دانشجویان که سرمایه های اینده هستند انتقال دهند.از دانشگاه ها نیز انتظار می رود حمایت همه جانبه خود را از این اساتید داشته باشند. برای همه تلاشگران عرصه علم و تحقیق ارزوی سعادت و توفیق روز افزون داریم.

  5. سعیده گفت:

    سلام. من یکی از دانشجوهای دکتر صادقی هستم ایشون وجدان کاری بسیار زیادی دارند…

تازه‌ترین مطالب
  • انتشار ترجمه مقالات برتر فلسفه حقوق توسط «ترجمان»
  • کتابخانه الکترونیکی «تبصره»
  • شماره جدید فصلنامه «مطالعات حقوق کیفری و جرم شناسی» + فایل مقالات
  • مقاله بفرستید: همایش ملی مساله شناسی قانون حمایت از آمران به معروف
  • نسخه صوتی همایش گپ و گفتی با حقوقی ها
  • شماره جدید فصلنامه «قضاوت» منتشر شد + فایل مقالات
  • دور جدید کارگاه‌های آموزشی پژوهشکده شورای نگهبان
  • معرفی کتاب: عالیجناب پازنر، هیولای حقوق‌دان (ترجمان)
  • کنفرانس ملی پدافند غیر عامل در قلمرو فضای سایبر
  • نشست علمی: همکاری های بین نهادی با تاکید بر نقش نهادهای رسمی
  • نشست علمی: بررسی موردی کودک آزاری در نظام آموزشی
  • همایش ملی رفع خشونت علیه زنان؛ چالش ها و راهکارها
  • نشست علمی: منع برده داری نوین
  • سومین جلسه از “کارگاه های آموزشی مهارت های کاربردی وکالت”
  • کارگاه مهارت های کاربردی حقوق جزا
  • نقد حقوقی فیلم «من مادر هستم»
  • نشست علمی: مبانی نظری و کاربردی دولت های محلی
  • نشست علمی: ارزیابی یک دهه فعالیت شورای حقوق بشر (۲۰۱۶_۲۰۰۶ )
  • ششمین نشست از سلسله نشست های مفاخر حقوق ایران
  • جایگاه معرفت شناختی حقوق؛ در جستجوی پارادایم عصری قانون
  • نشست علمی: “بررسی تازه ترین تحولات حقوق قراردادهای فرانسه”
  • کارگاه اصول و ساختار مقاله نویسی